در کوچه های بی رمق شاعرانه ام

از بس که شعر بی در وپیکر سروده ام

از بس که بوی درد ندارد ترانه ام

می سوزم از غرور غزل های سوخته

و زشرم شعر های کمی عاشقانه ام

من شعله ای که منحصر درد می شوم

حتی نمی رسد به زبانم زبانه ام

دارد مرور می شود از صبح تا غروب

بغضی کنار پنجره تنها نشانه ام

وچارده ترانه نذر كرده ام

به ساحت بهار دامنت بياورم

اگر قلم صداي پاي عشق را،

 به سنگفرش كوچه ي رسيدنت

 قدم زند

و باز هم تو آشناي دير ،پاي خسته ي مرا نشانه ميروي

ومن كنار شاخه هاي مهرباني ات

به سمت سيب هاي سرنوشت محو مي شوم

دل

همان بهانه جوي دير پا

كنار چشمه هاي روشن هميشه جاري ات

هبوط مي كند

سكوت ميكنم

تا همان بهانه جوي دير پا دلم

باتو همنشين تازه اش چه ميكند

آسمان هواي يك بغل ستاره مي كند

دوباره دل

دو نيمه سيب مي شود

و ناودان خانه نور چكه ميكند

دوباره يك نگاه آشنا در استان در.....

وعشق مي رسد ز  راه

ديگر براي بودن تو دير مي شود

فردا كه خواب فاصله تعبير مي شود

ايجاز رفتن است براي رسيدن ات

وقتي كه قاف قله ي تقدير مي شود

با چارده ستاره دميدي به باورم

مهتاب من چه زود فراگير مي شود

يك شهر پر كرشمه ولي بي صداي تو

مثل غروب جمعه نفس گير مي شود

بيهوده نيست دچار غزل گفتن ات شدم

مهمان لاله زود نمك گير مي شود

 باز مي شود وباران نم نمك بر گونه هاي منتظرش می ریزد 

باران صداي چشم هاي كسي را با بوي كاهگل تركيب ميكند

 ومردي ديرينه هاي کودکی اش را در انحنای مهربانی نیلوفرمرور ميكند

معشوق باستاني اين چشم بي قرار روزي با  شاخه هاي مريم و شب بو بر خواهد گشت

معشوق باستاني من هر روز از پشت ابر هاي همين آبادي  چشمک می زند

معشوق باستاني من هرروز به گونه دختركان همين حوالي تكرار ميشود

معشوق باستاني من هر روز

در كاخ چل ستون در پشت تپه هاي سيلك از من صد ها هزار چشم تماشا گرفته است

ديروز دختركان  اين مرغزار  دوشادوش  عاشقان هر كجا

آهوانه تا ابتداي مهرباني اين دشت تكرار مي شدند

امروز با چندمين دوباره ي زيبا

 در رقص 

نوباوگان

كرشمه كنان

 بر دوش چندين سبو ز آب اساطيري زمين

 دنبال سرنوشت حتمي خود هستند

(پرده ي اول)

دوباره سر بر ميگرداني بهار

من پريشان،من سرگردان

لبخند كفايت نمي كند

امروز اگر نيامده باشي

حتي ،پاييز مي رسد

******

بسان باد گذشتي

وگونه ي آمدنت ،شبيه هيچ كس.

صرف ماندن كردم

فعلي براي چشم هاي تو نا آشنا

چه سبز مي گذري

وچه زرد ورق زدند تورا.

ققنوس ميشوم؛آتش بياوريد

************

صدايي نيست

مبهم تر از هميشه؛بي تو ام

پشت تفهيم يك درد،سرد شد بارها

تلخ مي شوم،گرم مي شوم

از ارتفاع شك بيگانه ميشوي

گاهي

آيينه مي شوي

آيينه مي شوم.

چيزي شكست

 آخر سر،

شايد گدازه هاي دلم باشد

******

(پرده ي دوم)

از تقديرم گذشتي   

 و پيشاني ام را هاشور زدي

بر مي گردي؟

***
سنگين بي رقيب

بر باورم احاطه ندارد

مثل تو هيچ كس؛

انجام اين ستاره همان،

آني كه مي شناسي اش

بي تو هيچ

بي تو عدم.

آغاز اين غبار، همان.

آني كه مي شناسي اش

باتو همه،

باتوجاودان،

باتو خدا.

*********

شايد به گاه آمده باشي

وقتي كه باغ

در انحصار يك پرنده نباشد

يا آسمان در حسرت بهار بماند،

يا سرخ برگ برنده نباشد

خاكستر تو  حرف آخر معشوق؛

اندوه ناك همسفر

اما

هر ديگري غير از تو بود

آخر سر

واپيچه هاي درد خودش را

فرياد مي كشيد

نيلوفرانه خوب مي آويزي

رخت نمور خاطره ها را

********

(پرده ي سوم)

از نفس افتاده اين مسافر خسته

مرگي فراهم كن تا چراغان كند  

تمام كوچه هاي دلش را؛

سياه تر از هر چه شب

روزهاي آفتابي اش

اين انحصار حرف عجيبي ست

معشوقه ي هزار روسپي

  در خواب هاي توشلاق مي خورد

دختر هاي باكره با چشم هاي هيز

تفاوت را بي تفاوت مي خوانند

در كوچه هاي پسا مدرن ،موريانه ها

 ساندويچ جگر تعارف مي كنند!

فردا دجال همه را به يك چشم نگاه مي كند

اين سوتر

 مردي درمنه بو مي كند

سپنج هايت را بسوز همسايه

بر پيشاني ات چه نوشته اند!؟

پلكي ميان چشم توتامن زمان،همين

بردار اين حرير فاصله را از ميان همين

دارد نگاه منتشرم محو مي شود

در نازكاي وسعتت اي آسمان ،همين

از كهكشان موي تو تا جوي آفتاب

مارا بس است زمزم شعري روان،همين

اینجا خداي واژه غزل خيز مي شود

بر بافه هاي نور فراروي مان،همين

دارم به بند مي كشم اسفندهاي شعر

 اردي بهشت خاطره با من بمان، همين

شعری برای خاطر ریماسروده ای

از داغ  و درد  مثل دل ما سروده ای

هرچندخسته ای تو از این انتظار سرد

ای مهربان من چه  فریبا  سروده ای:

عمرم چنان شبی ست که یلداش ابتداست

از این هبوط سردچه ترسا سروده ای:

تکرار میشوم به غم و اشک وآه سرد

 حرف دل من است که زیبا سروده ای

دل تنگ وخسته ایم از این قحط نارو نور

اما چه خوب پنجره هارا سروده ای

تو روزنه ی امید منی آرزوی باغ

زین چشم خشک مانده چرا ؟ها؟سروده ای!؟

وگونه ي آمدنت ،شبيه هيچ كس.

صرف ماندن كردم

فعلي براي چشم هاي تو نا آشنا

چه سبز مي گذري

وچه زرد ورق زدند تورا.

بي قاب باغ پنجره ها را چه مي شود

دل بسته بود آينه اش را به خاطرت

تا بعد از اين مخاطره مارا چه مي شود

يك شب نشد بيايي وآيينه نشكند

حالا شكست،مهر و وفا را چه مي شود

تلفيق عشق و نام تو يك اتفاق نيست

از ما مپرس اينكه شمارا چه مي شود

بي رونق است كوچه ي ما بي صداي تو

برگرد اي هميشه ،خدارا،چه مي شود

 روپشت بوم هاجر

هاجر.....

 صداي گرم مادرم;

دوباره باز

ترانه هاش، لالايي ياش

لالا   لالا   گل زيره

چراخوابت نمي گيره

بابات رفته....

 زني گيره

لالا       لالا  مياد     بابات

صداي خنده هاش مياد

لالا     لالا

چه نازنين  

لا لا  لالا

چه   دلربا

صداي نازمادرم

پيچيده توي كوچه ها

                                                                                                                                                       حميد خصلتي

 پلک می زند

ومن پیر می شوم

چتر عاطفه ات،باراني ست

چه خوب" تر"مي شويم

آسمان ،زيباي بي محابا

عاشق مي شود

چشمك مي زند

شب

                                                                                                         حميد خصلتي

هر ساعتي كه مي گذرد ،يك دقيقه نيست

      اماكدام لحظه ي بي تو ،كم از كبيسه بود؟              

                                                                                                                                                       حميد خصلتي

درون كوزه مي ريزم صداي  آب  دريا  را

مگر يارانه ي چشم تو دست خاطرم گيرد

وگرنه باز هم گم مي كنم خورشيد معنا را

پر از الفاظ نامانوس وابهام آورم ليكن

اشارات تو آسان مي كند فهم غزل هارا

دلاويزم به قنديل جنون انگيز گيسويت

مگر بر کوچه ی چشمم گذاری لحظه ای پارا

به قصد قربت دامان مهرت شوق بارانم

كدامين صبح شور انگيز باور مي كني مارا                                                                         

                                                                                                                        حميد خصلتي

ومن سکوت می کنم شروع هر ترانه ام

صریح گفته ام عطش ترانه ساز می شود