تا ابتداي چشم هاي تو خواهد برد

و من

صميمي ترين واژه هاي عاشقانه ام را

به نام تو خواهم كرد

از كوچه ي مهرباني بوي ترا مي شنوم

و صداي پايت را

 بر سنگفرش سپيد ياس ها حس مي كنم

ترانه هايي كه بر گوش زمان نجوا نموده اي

هنوز ورد زبان عاشقان جهان است

بلاغت در انحناي سكوت تو گم مي شود

و سكوت از نواي آشناي تو پر

اي انحناي ناز محمد

اي ابتداي كرشمه ي احمد

معراج با آهنگ صداي تو آشناست

و زمين دلتنگ عدالت ديگر باره ات علي

كاغذ هاي باطله هم خسته مي شوند

وقتي ميان ماندن ورفتن ترديد ميكنم

كم كم كنار خسته ترين لحظه ها

يك ظهر بي فروغ

در انحصار فاصله تجديد مي شوم

دل دركنار چشم تو اما

تمديد مي شود

باران سرودنباريدن را

 وقتي كه اشك بدرقه ات مي ريزد

تقرير مي كند

ديگر بهانه ي رفتن را مي گيرم

چشمت ميان دست هاي خداحافظي

لبريز مي شود

اما شكست فاصله قطعي ست

 اين را كبوتري كه دوست داشتمش مي گفت

بيا به برگ عطش رنگ آسماني زن

هزار زلف پريشان به دفتر ماني ست

بيا وشانه به يك زلف پرنياني زن

سنجاقك هايي  كه نعش يخ زده ام را

 تا بهار مي بردند قلقلكم دادند

آرزو هاي سترون باد تا بينهايت

تكرار مي شود

باران براي خداحافظي

حتي!

از سال چندم طوفان نوح

يك لحظه برنگشت

 بدمصب فلان شده

يك نقطه چين وغيره وغيره.....

يك آلبوم

نفرينهاي ايزو۹۰۰۲

 صدها هزار حرف ركيك

حرف هاي دم دست پيرزن همسايه،

انساني از نسل غول هاي منقرض شده

انسان چند ضلعي ديروز

انسان نئاندرتال

مي گفت بهاروكمبوزه يك روئياست

اين را تمام بزهاي اين حوالي مي دانند

مي گفت

بايد به خاطر پروانه هاي گيج

بايد براي شمعهاي نيم مرده

صدها گره براي اجابت

بر پير كوچه ي بالاتر الصاق كرد