هر ساعتي كه مي گذرد ،يك دقيقه نيست

      اماكدام لحظه ي بي تو ،كم از كبيسه بود؟              

عطش آگينم ودرخواب مي بينم چه شب ها را

درون كوزه مي ريزم صداي  آب  دريا  را

مگر يارانه ي چشم تو دست خاطرم گيرد

وگرنه باز هم گم مي كنم خورشيد معنا را

پر از الفاظ نامانوس وابهام آورم ليكن

اشارات تو آسان مي كند فهم غزل هارا

دلاويزم به قنديل جنون انگيز گيسويت

مگر بر کوچه ی چشمم گذاری لحظه ای پارا

به قصد قربت دامان مهرت شوق بارانم

كدامين صبح شور انگيز باور مي كني مارا                                                                         

                                                                                                                        حميد خصلتي

تو ضد ضرب میزنی به شعر خود سرانه ام

ومن سکوت می کنم شروع هر ترانه ام

صریح گفته ام عطش ترانه ساز می شود

چه نسبتی ست با تو وخماری شبانه ام

ولی تو تا دم سحر مرا مجاب می کنی

وعاقبت منم که سمت بی خودی روانه ام

پر از شکسته بالی ام به انتها نمی رسم

برای وقفه ای چنین تو می شوی بهانه ام

صدای پای سوختن زبانه می کشد زدل

توگریه می کنی مگر به شعرخود سرانه ام

                                                                                                                    حميد خصلتي                                                                                     

برای از تو سرودن كه آرزوي محالي                             

وضو گرفته نگاهم به    ابرهاي شمالي

هنوز در شب ابهام واژه هاي خيالم

كه شعر ناب تو مي بارد از لبم به زلالي

 بهار غرق نيازست وباغ مست تمنا                                                                                                           

خزان گرفته دراينجا روند روبه زوالي

شعور سبز پريدن درآسمان  جمالت

نمي رسد به خيالم زشرم بي پرو بالي

بگير دست دلم راكه جاودانه بخوانم

مرا به سمت رسيدن ببر از اين همه كالي

می شود در انحنای ماهتاب ،آسمانی غرق حیرانی  شود

ابر حیرت در جمال آباد عشق، بانی یک صبح بارانی شود

یک پرستو بال در بال نسيم ،سرمه باران می کند آیینه را

می شود در کوچه باغ زندگی ،عطر شبنم گرده افشانی شود

می شود نیلوفری سرمست وار از عبور کوچه هامان بگذرد

باز عشق است وفضایی آشنا ،آنچه می دانم ومی دانی شود

می رسد مردی ز ایل پاک نور،ترجمان واژه ی دلدادگی

تاکنار آخرین آواز باغ، حامی مفهوم انسانی شود

می تراود از لب گل شعر ناب ،باز هم تقدیر قمصر شد گلاب

بی گمان در این خمارآلودگی ،یک غزل صد بار طوفانی شود

چومرغ بی پرو بالم که داده ای پر وبالم

در این کویر ترک خورده من سراب وسکوتم

ببار ابر عطوفت ببین که رو به  زوالم

میان خوابم وبیداری از حضور قشنگت

پر ازجنون کویرم پراز غرور شمالم

فریب نام ترا خورد آدم از ازل اما

منم که ناشده آدم فریب.... وای به حالم

و زمین در تلاءلوء چشمانت

 دیگر گونه می شود

می رقصی بر پهنای باد

 وکرشمه ات بهانه ی قاصدک

مدهوش

پیچک هایی

که هرگز تا ارتفاع تو بالا نیامده اند

آسمان را تکان می دهی

بر پلک هایمان خورشید می ریزی

رنگین کمان ابروانت مرز عشق

آهوانه در مرغزار بی نهایت تکثیر می شوم

گیسوان تو میهن من است