کار سکوت و ولوله بالا گرفته است         

از بس که چشم راه تماشا گرفته است

از جنس درد نیست که همسایه ی غم است

بغضی که راه کوچه ی مار اگرفته است

دارد نهيب مي زند از هر كرانه غم

ابري كبود پنجره ها را گرفته است

تصوير خواب ناك غزل هاي كودكي

در لحظه هاي امشب من جا گرفته است

يك ديو يا فرشته؟چه گويم كه چيست اين

در هفت بند ناي تنم پا گرفته است

مي دانم اينقدركه دلم مثل جمعه ها

ازانتظارمردم اينجا گرفته است